بسیارسلام . . .

با " سلام " که اسم خداست .

سلامی که دریا به ساحل فرستد               سلامی که یک دل به یک دل فرستد

یکی از ضعف های عمده ی جماعت شاعر – غیر از کم سفر کردن – قاعده پذیر نبودن است که بعضی از آن به بی نظمی هم تعبیر می کنند . این را که گفتم دلیل باشد بر این که قبلاً قرار داشتم هر ماه ، سلام تازه ای پست کنم به یاران و همسفرانی که دوستشان داشتم . اما همان برهان بی نظمی جهان نگذاشت و نمی گذارد . البته آشفتگی های " پرشین بلاگ " که خودتان می دانید ، ناچار کوچمان داد به "بلاگفا"ی حاضر . در هر حال به قول منزوی :

                                   مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من ...

غزل « خنده ی اردیبهشت » افتتاح پنجره بینایی است که شاید به خیابان عاشقانه ی جهان باز شود .

 « خنده ی اردیبهشت »

در امتداد نفس های واپسین با من

پیاده آمده بود از تب زمین با من

چقدر خستگی اش را نصیب من می کرد

چقدر می شد از این سادگی عجین با من

چقدر با غمش آسوده حال می کردم

چقدر مانده از آن حالت حزین با من ؟!

خدای مشترک ما به خنده می افتاد

سه شنبه ها که دهل می زد این چنین با من

بر آن معاشقه ، بسیار رشک می بردند

فرشته ها که نبودند همنشین با من

... زمان گذشت و اردیبهشتی آمد و رفت ...

دلم به طرّه ی آن دختران چین دامن

و زود در نظرم سنگ رودخانه شدند

همان زنان زباندار آتشین دامن

کدام واقعه را خشت خشت می چیدند  

که کج شدند رفیقان راستین با من ؟!

¨

دعا کنیم که اردیبهشت برگردد

بدین قرار که : اشک از تو ، آستین با من

اگر کشیدن کبریت بی امان با تو

قبول می کنم آتش بگیرم ، این با من !

گناه سادگی ما چقدر سنگین است

که می رسد به شفاعت ؟

                 تو – نقطه چین –

                                   یا من !؟!

پرنده ی آهنین بعد از چهار، پنج ساعت ما را در فرودگاه قونیه (Konya airport) به زمین نشاند. حالا دیگر می توان باور کرد که مولانا در یک قدمی است.شهر را بوی ذغال سنگ، تسخیر کرده است و چیزی شبیه تنگی نفس آزارمان می دهد، می گویند هنوز سوخت عمده مردم در این شهر ذغال سنگ است و این در روزگار فوران انرژی مایه اعجاب است. نیست؟!

فردا صبح علی الطلوع دسته جمعی برای زیارت مرقد و موزه مولانا رفتیم. صبح قشنگی است! عظمت بنای گنبد فیروزه ای و ساختمان مرقد و نظم بناهای حاشیه آن با سبک معماری سلجوقی یک طرف و صدای لایه لایه ی (نی) که از داخل مرقد به گوش می رسد یک طرف و حال و هوای ورود آدمها به زیارتگاه نیز گفتنی نیست.در بدو ورود، کتیبه های فارسی از اشعار مولانا به استقبالت می آیند، هریک پیامی و سلامی دارند. مثلا :

تا ره نبرد غریب الا بر تو

درهاهمه بسته اند الا در تو

چلچراغ های سبز و زیبا و کلاه های صوفیانه و نمدین که بر سر هر مرقد نهاده شده و کتیبه های قرآنی فضایی به شدت معنوی ایجاد کرده اند. هر یک از همراهان حال شورانگیزی یافته اند از جمله (حسینی ژرفا) که در کنجی حاشیه نشین بصیر و گریان این مرقد است.

در مجاورت مرقد مولانا نسخه قدیمی قرآن، مثنوی و دواوین شعرای متقدم و آلات نی نوازی را میتوان مشاهده کرد.جهانگردان فراوانی در قونیه رفت و آمد دارند. با گروهی که از کشور چین آمده اند و با مولوی دوستان ترکمنستان و قزاقستان وارد گفتگو می شویم و جملگی بر این عقیده متفقند که مولانا افتخار مشرق است.قونیه موطن مولاناست و از این رو ترشحات لائیک کمتر به این شهر صدمه زده است. مردمانی مسلمان و زنانی که اکثرا حجاب اسلامی دارند.

وفاداری مردم به مقررات اسلامی بیشتر از شهرهای دیگر ترکیه است. در هتل ها "بار"  وجود ندارد و مشروبات الکلی در اتاق ها سرو نمی شود. اطراف مرقد مولانا دکه ها و دکان هایی است که انگشتر و تسبیح و ظروف و زیور آلات مذهبی و اکثرا با نمادهای مجالس سماع می فروشند درست مثل مغازه های نزدیک حرم در مشهد خودمان و بعد و قبل از زیارت، دسته دسته آدمهایی را می بینی که مشغول خرید این گونه اجناس هستند. در یک نگاه کلی می توان گفت در یک قیاس مع الخارق ! قونیه شهری است مثل قم در ایران بزرگ با این تشخص که خیابان ها تمیز و عریض و معمارهای چند طبقه به سبک اروپایی و ماشین هایی که متمدن تر از ساختمان هایش نیستند.دیدار از مزار مریدان مولانا که در گوشه و کنار قونیه آرمیده اند بخش دیگری از سفر ما را تشکیل داد مانند آتشباز ولی که می گویند عارف نامی بوده که پاهایش را به جای هیزم در آتش می سوزانده است و همچنین دیدار از مقبره نمادین شمس تبریزی در میانه ی باغی بزرگ در مرکز شهر هر چند معروف است که شمس در حوا لی (خوی) ایران به رحمت حق شتافته و آرامگاهی احتمالا در آنجا دارد. به شهر تاریخی (کاپادوکیا) که می گفتند هفت طبقه در درون کوه و به شکل غاری ساخته شده بود علیرغم برنامه ریزی اولیه نرفتیم متاسفانه !

از همه چیز طرب انگیز تر و دلربا تر و خاطره سازتر برای من مجلس سماع بود که به یک سالن بزرگ مربوط به شهرداری قونیه برگزار شده جایی که بیشتر به یک سا لن کشتی شبیه بود یا گود زورخانه ای به مقیاس بسیار بالا ! مردانی که به سبک دراویش لباس پوشیده اند با کلاه های نمدی بر سر و نی هایی مقابل ارکستر گروه که به زبان ترکی و فارسی نغمه هایی سر می دادند و مدح رسول و خاندان نبی چاشنی این نغمه ها بود. چرخش های مکرر اهل سماع با سرهایی که روی شانه لمیده و حرکت نمی کرد شاید قریب نیم ساعت یا 45 دقیقه عجیب بود. البته این گروه سماع، گروهی بودند که تعلیم داده شده بودند برای این مراسم، چیزی شبیه گروه تئاتر، نه اینکه بشود گفت این سماع گران همان اندیشه و عرفان مولانایی را داشته و دارند ! 

امروز آخرین روز پاییز ایرانی است و بعد از چند روز اقامت در قونیه باید ترک دیار کنیم با قطاری که امشب که شب بعد است ما را به استانبول خواهد برد.در قطار یک کوپه کامل با ردیف های صندلی اتوبوسی به کاردان ما تعلق دارد. شب که فرا می رسد بساط شب یلدا فراهم می شود. همسر آقای بیگی و همسر آقای کاکایی و خانم های شاعر همراه نقل ها و آجیل ها را بسته بندی می کنند و هندوانه ها را قاچ می زنند و تعارف پشت تعارف و از همه زیباتر رواج مسابقه (رباعی) که با موضوع پیغمبر اسلام (ص) وقت همراهان را شیرین می کند تا معلوم نشود سیزده چهارده ساعت سیر قونیه تا استانبول چگونه می گذرد.

صبح یکم دیماه، در بندر شهر تاریخی استانبول از قطار پیاده می شویم و یک راست به هتل در مرکز شهر می رویم. استانبول کامل متفاوت با همه شهرهای ترکیه است، اروپا تا آرنج دست خود را درون این شهر کرده، شهری گران و متورم از بزک ها و سرک های شهوانی با دوازده هزار مسجد که جماعت ظهر از چاردیواری مساجد بیرون می زند تا وسط خیابان و غروب که می شود کاباره ها و دیسکوها می زنند تا میانه ی شب و در یک کلام استانبول شهر تضادهاست و پارادوکسهای اعجاب آور ! (آسکارا) محلی است که ایرانیان در آن تجمع فراوان دارند و اغلب تابلوها به زبان فارسی هم هست جیب برها و کلاه گذارها هم پرسه فراوان می زنند باید دسته جمعی به خرید و تماشا رفت. هرروز اتوبوسهای متعدد از تبریز و ارومیه به این شهر وارد می شوند و خارج می شوند. در تمام مدت اقامت در استانبول صحنه های فیلم (آدم برفی) جلو چشمم بود و به خودم نهیب می زدم که نکند من هم طعمه ترک های اجنبی شوم و طرارهای ترک جیبهای پر از خالی لیره و اسکناس ام را بزنند !پنجم دیماه است و باید پیروزمندانه فرار کنیم به سمت ایرانی که مثل هیچ جای دنیا نیست، دلم فراوان به تنگ آمده است برای همه چیز و همه کس حتی ارباب رجوع های عصبی که عاجزم میکردند در دادگاه و به همین بهانه از دستشان در آمده بودم این یک هفته.فرودگاه استانبول آخرین تماشای ماست. با هواپیمای ترک می آئیم به سمت تهران به فرودگاه امام.در هواپیما بچه ها همه از فرط خستگی به خواب فرورفته اند، من دارم نوشته هایم را جمع و جور میکنم و آخرین برگ سفرم را می نویسم که نمی دانم پایان بندی قشنگی بشود یا نه !؟ 

تا تو حریف من شدی، ای مه دلستان من

همچو چراغ می جهد نور دل از دهان من

عشق برید کیسه ام، گفتم: هی ! چه می کنی؟

گفت : تو را نه بس بود نعمت بیکران من ؟

 والسلام خیر ختام